Showing posts with label அனுபவம். Show all posts
Showing posts with label அனுபவம். Show all posts

Tuesday, April 3, 2012

செல்வா ஸ்பீக்கிங் - 02


முதல் வரியை எழுதும்போது, பக்கத்தில் அமர்ந்திருக்கும் நண்பர் டர்ட்டி பிக்சர் படத்தை டிவிடியில் பார்த்துக் கொண்டிருக்கிறார். எடுத்தவுடனேயே எதுக்கு இந்த வெட்டித் தகவல் எதற்கு என்று முறைக்காதீர்கள். பின் வரும் வரிகளில் திடீரென்று இதற்கு ஒரு லிங்க் வரும்.

அடியாத்தி!
அலையாத்தி என்றால் அலை ஆத்தி. கடலில் அலைகளின் வேகம் அதிகமாகி ஊருக்குள் புகும்போது, அலைகளின் வேகத்தை ஆற்றி மட்டுப்படுத்தும் மரங்களுக்கு அலை ஆத்தி, அலையாத்தி மரங்கள் என்று பெயர். ஆங்கிலத்தில் மாங்குரோவ் மரங்கள். ஆனால் பெரும்பாலும் கடற்கரையின் ஓரத்தில் காணப்படும் சவுக்கு மரங்களையே மாங்குரோவ் மரங்கள் என்று நாம் தவறாக நினைத்துக் கொண்டிருக்கிறோம். இந்த உண்மையை நான் சமீபத்தில்தான் தெரிந்து கொண்டேன். சீர்காழிக்கு அருகில் உள்ள பெரும்தோட்டம் என்ற கிராமத்தில் ஒரு இறால் பண்ணை வைத்திருக்கிறார்கள். அங்கு மண்வளமும், நீர் வளமும் கெடாமல் இருக்க மாங்குரோவ் எனப்படும் அலையாத்தி மரங்களையும் வளர்க்கிறார்கள். அவர்கள் சொல்லி, நேரில் பார்த்த பின்தான் சவுக்கு என்பது அலையாத்தி அல்ல என்று தெரிந்து கொண்டேன். அப்படியா அடியாத்தி என்று நீங்கள் வியப்பது தெரிகிறது. இப்போது உங்கள் தமிழுக்கு ஒரு சோதனை. அலையாத்தி என்றால் அலை ஆத்தி... அடியாத்தி என்றால்?

என்னுடைய ஆன்லைன் பிழை திருத்தி
கடலைப் பொறி - கடலைப் பொரி. இரண்டில் எது சரி? உங்களை எல்லாம் பொறி வைத்துதான் பிடிக்கணும். ஒழுங்கா பிழை இல்லாம எழுத மாட்டீங்களா என்று என்னை டிவிட்டரில் ஒரு பிடி பிடித்திருந்தார் @elavasam. கடலைப் பொறி தவறு, கடலைப் பொரிதான் சரி. இந்த தவறை இன் & அவுட் பிழை திருத்தர்கள் சுட்டிக் காட்டியிருந்தால் இன்னும் மகிழ்ந்திருப்பேன்.

பட்ஜெட்டில் கல்விக்கு அதிக நிதி
கல்விக்கு அதிக நிதி ஒதுக்கியிருக்கும் தமிழக பட்ஜெட்டுக்கு சபாஷ்
செயல் வழிக் கல்வியை (சில பல நீதிமன்ற இழுபறிகளுக்குப்பின்) தமிழக அரசு செயல்படுத்தியிருக்கிறது. அது வெற்றிகரமாக தொடர வேண்டுமானால் அரசின் கவனம் கல்வியின் மேல் முழுமையாக இருக்க வேண்டும். முதல் கட்டமாக தமிழக நிதி நிலை அறிக்கையில் 14,552 கோடி ரூபாய் கல்விக்கென்று ஒதுக்கப்பட்டுள்ளது. இந்த பட்ஜெட்டில் மற்ற எந்த துறைக்கும் ஒதுக்கப்பட்டதை விட இது அதிகம். இதை மனமார வரவேற்கிறேன். இலவச(விலையில்லா) செருப்பு, நோட்டுபுத்தங்கள், ஜாமெட்ரி பாக்ஸ் இவற்றிற்கு மட்டும் இந்த பட்ஜெட்டை செலவு செய்யாமல், மற்ற அம்சங்களில் முக்கிய கவனம் செலுத்த வேண்டும்.

1. டிஜிட்டல் பாடத் திட்டங்களை வடிவமைத்தல்
2. டிஜிட்டல் வகுப்பறைகளை உருவாக்குதல்
3. டிஜிட்டல் முறையில் வகுப்பெடுக்க ஆசிரியர்களுக்கு பயிற்சி தருதல்
4. வல்லுனர்களைக் கொண்டு (மாணவர்/ஆசிரியர் இருவருக்குமே) பேச்சுக்கலை, மனவளக் கலை பயிற்சி தருதல்
5. தனியார் பள்ளிகளுக்கு நிகராக அரசுப் பள்ளிகளை அழகாக, தரமாக பராமரித்தல்

இவை ஐந்தையும் மிக முக்கியமாக நான் நினைக்கிறேன். மற்ற அம்சங்களைப் பற்றி அவ்வப்போது பேசுவோம்.

டிஜிட்டல் கர்ணன் - சிவாஜி தி பாஸ்
1964ல் வெளிவந்து பாக்ஸ் ஆஃபிசில் சொதப்பிய படம் கர்ணன். பழைய பிரிண்டை தூசி தட்டி எடுத்து, அதில் உள்ள கோடுகளை, வண்ணப் பிசிறுகளை நீக்கி, டிஜிட்டல் நுட்பத்தால் செதுக்கி வெளியிட்டிருக்கிறார்கள். இந்த முயற்சிக்காக சபாஷ்! 50 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் திரையைத் தொட்டிருக்கும் கர்ணன், மற்ற புதுப்படங்களை எல்லாம் தூக்கி சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது. செம வசூல் படம் மெகா ஹிட். நான் ஒரு செவ்வாய்கிழமை மாலையில் சாந்தியின் திரையரங்கில் படம் பார்த்தேன். உடன் படம் பார்த்தவர்கள் விவிஐபிக்கள் (பெயர் தவிர்க்கிறேன். என்ன்ன்ன்ன்ன்ன்ன்னா பில்டப்பு!). அரங்கம் நிறைந்த காட்சி. கணிசமான இளைஞர்கள் கூட்டம் ஒரு ஆச்சரியம். அதை விட ஆச்சரியம் ஆண்கள், பெண்கள், குழந்தைகள் உட்பட அனைவரும் குடும்பம் குடும்பமாக வந்திருந்தார்கள். கடந்த சில வருடங்களாக, குடும்பங்கள் திரையரங்குக்கு வருவது குறைந்துவிட்டது. காரணம் டிக்கெட் விலை என்பது பொய். படங்கள் குடும்பங்களை பயமுறுத்துகின்றன. குழந்தைகளுடன் அமர்ந்து பார்க்கக்கூடியதாக இல்லை. சீட்டில் நெளிய வைக்கின்றன. எனவே குடும்பத்துடன் ஒரு நல்ல படம் பார்க்க முடியவில்லையே என்ற ஏக்கமும், நவீன கொலவெறி சினிமாக்களின் மேல் உள்ள கோபமும் கர்ணன் படத்தால் தீர்க்கப்பட்டிருக்கிறதாக நான் நினைக்கிறேன். அதனால் மக்கள் மகிழ்ச்சியுடன் கர்ணன் பார்க்க புறப்பட்டுவந்துவிட்டார்கள்.

அந்தக் காலத்துக்கே உரிய அப்பிய மேக்கப், மிகை வசனங்கள் இருந்தாலும் கர்ணன் படம் சொல்லும் செய்தி, உள்ளத்தை உருக வைக்கிறது. மகாநதி படத்தில் ஒரு அற்புதமான வசனம். நாட்டுல நல்லவங்களுக்கு நல்லது மட்டுமே நடக்காதா? நல்லவனுக்கு கிடைக்கிற அவ்வளவு செல்வாக்கும் மரியாதையும், அவனுக்கு கிடைக்கறதை விட அதிகமாவே கெட்டவனுக்கும் கிடைக்குதே. நல்லவனுக்கு ஏன் திரும்பத் திரும்ப சோதனை? என்று கமல் கண்ணீர் மல்க ஆதங்கத்துடன் அரற்றுவார். உள்ளம் உறைய வைக்கும் காட்சி அது. அந்தக் கேள்வி ஒவ்வொரு மனிதனுக்குள்ளும் வாழ்நாள் முழுவதும் திரும்பத் திரும்ப வரும் கேள்வி. அந்தக் கேள்விக்கு கர்ணன் படம் விடை சொல்கிறது.

உள்ளத்தில் நல்ல உள்ளம் உறங்காதென்பது, வல்லவன் வகுத்ததடா...

ஆத்மசுத்தியுடன் இந்தப் பாடலைக் கேளுங்கள். ஐ பெட்! உங்கள் கண்களில் ஒரே ஒரு துளி நீராவது துளிர்க்கும்...

விஸ்வநாதன்-ராமமூர்த்தி, கண்ணதாசன், சீர்காழி கோவிந்தராஜன், பி.ஆர் பந்தலு, தி மாஸ்! சிவாஜி தி பாஸ்!

புன்னகை மன்னன் கண்டக்டர்
இரு மாதங்களுக்கு முன்பு. மோட்டர் பைக் பங்ச்சர் (இதற்கு ஏற்ற தமிழ் வார்த்தை என்ன?) பாண்டிபஜாரில் அப்படியே பார்க் செய்துவிட்டு, ஒரு பஸ்ஸைப் பிடித்தேன். எனக்குப் பிடித்த 12B. ஏன் பிடிக்கும் என்பதைப் பற்றி ஃபிளாஷ்பேக் சொல்ல ஆரம்பித்தால், பனகல் பார்க் சாரதா வித்யாலயா பற்றி சொல்ல வேண்டியதிருக்கும் என்பதால் அடுத்த பஸ் ஸ்டாப்புக்குள் டிக்கெட் வாங்கி பயணத்தை தொடருகிறேன். கண்டக்டர் புன்னகை மன்னனாக இருந்தார். சில ஃபுட்போடர்கள் அவரை இம்சித்துக் கொண்டே இருந்தாலும் புன்னகையை ஏற்றி இறக்கினாரே தவிர, கோபப்படவில்லை.ஆழ்வார் பேட்டையில் இறங்கும்போது, உங்க புன்னகை எனக்கு ரொம்ப பிடிச்சிருக்கு. இதே போல எப்பவும் சிரிச்சுகிட்டே இருங்க என்று சொல்லிவிட்டு இறங்கிவிட்டேன். மனிதருக்கு சந்தோஷம் தாள முடியவில்லை. மாலையில் வேலை முடிந்து, பஞ்சர் ஒட்டி வண்டியை ஸ்டார்ட் பண்ணும்போது, சார் என்று குரல். மீண்டும் மதியம் பார்த்த 12B. அதே கண்டக்டர். சார்.. வாங்க என்று குரல். அதே புன்னகை கண்டக்டர். வண்டி இருக்கு என்றேன். எங்கே என்றார் சைகையில். வடபழனி என்றேன். அட நம்ம டெப்போ என்றார். பஸ்ஸை பின் தொடர்ந்தேன். வடபழனியில் பஸ் நின்றதும் வந்து கை கொடுத்தார். சார் ஒரே வார்த்தையில என் குணத்தையே மாத்திட்டீங்க. வெளியில நான் சிரிச்சுகிட்டே இருப்பேனே ஒழிய வீட்டுக்குப் போனா எரிஞ்சு விழுவேன் சார். இனிமே அது கூட இருக்காது, என்றார். புன்னகைத்துக் கொண்டே அவர் வாங்கித்தந்தது தான் என்னால் இன்று வரை மறக்க முடியாத சுவையான டீ. அவர் பெயரை மறந்துவிட்டேன். பெயரா முக்கியம், குணம்தானே முக்கியம். ஹல்லோ கண்டக்டர், ஒரு வேளை நீங்கள் இதை வாசித்தால் என் பதில் புன்னகையை பெற்றுக்கொள்ளுங்கள்.

தூக்கிலடப்பட்ட பன்றி
பிரெஞ்சு நாட்டில் 1386ல் ஒரு பன்றியை தூக்கிலிட்டார்களாம். ரொம்ப முக்கியம், இந்த உபயோகமற்ற தகவல் எதுக்கு என்கிறீர்களா? இது போன்ற (நமக்கு உபயோகமே இல்லாத) வெட்டி useless தகவல்களால் ஆனதுதான் நம் உலகம். பிரபு-நயன் திருமணம், ஐஸ்வர்யா குழந்தைக்கு என்ன பெயர், கோச்சடையானில் ரஜினி ஹீரோயின் யாரு? இதில் எந்த ஒரு தகவலாலும் நமக்கு துளி கூட உபயோகமே இல்லை. ஆனால் இந்தச் செய்திகளால்தான் நமது இதயங்களே துடிக்கின்றன. இதயம் என்றதும் ஞாபகம் வருகிறது. நமது இதயம் ஒரு நாளைக்கு ஒரு இலட்சம் முறை துடிக்கிறதாம். இன்று எனக்கு எக்ஸ்ட்ராவாக ஒரு இலட்சத்து ஒரு முறை துடித்தது. காரணம் என் பக்கத்தில் நண்பர் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும் டர்ட்டி பிக்சர் வித்யாபாலன். சும்மா எட்டிப்பார்த்த ஒரு வினாடியில் வித்யாபாலனால் இதயம் எக்ஸ்ட்ராவாக ஒரு முறை துடித்துவிட்டது.

இதெல்லாம் ஒரு நியூஸா?  கிர்ர்ர்ர்ர்ர்ர்ர் என்று நீங்கள் பற்களை நறநறப்பது தெரிகிறது. பதட்டப்படாமல் இன்னொரு யூஸ்லெஸ் தகவலாக நினைத்து மறந்துவிடுங்கள். நான் வித்யாபாலனை இரசிக்கப்போகிறேன். மகா திறமைசாலி! தேசிய விருதுக்கு தகுதியானவர்தான்! அப்பாடி சமாளிச்சுட்டேன்! ஹலோ நண்பா... ரீ வைண்ட். படத்தை முதலில் இருந்து போடு!

(In & Out Chennai பத்தரிகையில் ஏப்ரல் இதழில் நான் எழுதியது)

Sunday, February 26, 2012

ALL IZZ WELL


5.4321 வினாடிகளில் 10 முறை நடுரோட்டில் பல்டி அடிக்க முடியுமா? முடியும். ஆனால் அதற்கு 60 கி.மீ வேகத்தில் வருகிற ஒரு டெம்போ டிராவலர் உங்களை பின்பக்கமாக வந்து மோத வேண்டும்.

எதற்கு இந்த ரிஸ்க் என்று தோன்றினால் உதயம் தியேட்டர் ஒன்வேயில் நின்று நிதானிக்க வசதியாக சிக்னல் வைக்க வேண்டும். அல்லது டெம்போ டிராவலரோ, பஸ்ஸோ தூக்கி எறியும்போது காப்பாற்ற பாடிகாட் முனிஸ்வரன் கோவில் திறக்க வேண்டும்.

என்னுடைய ஹீரோ ஹோண்டா ஸ்ப்லென்டர் உதயம் தியேட்டரை நெருங்கும்போது, பின்னால் அமர்ந்திருந்த சித்தப்பா, இன்னும் அஞ்சு நிமிஷத்துல வந்துடுவேன் என்று யாரிடமோ ஃபோனில் சொன்னார். ஆனால் அந்த டெம்போ டிராவலருக்கு எங்க பங்சுவாலிட்டி பிடிக்கல போலருக்கு. 5 நிமிஷம் அவரை ரத்தம் வழிய நடுரோட்டுல படுக்க வைச்சுட்டான்.

‘ஸார் இந்தாங்க உங்க மொபைல் ஃபோன், யோவ் தண்ணி எடுத்துட்டு வாய்யா, அந்த டிரைவரை போட்டு ரெண்டு சாத்துங்கடா, ப்ளட் வருது பார். முதல்ல ஹாஸ்பிடலுக்கு தூக்கிட்டுப் போங்கப்பா... ஆட்டோ‘

இப்படி விதவிதமாக டிடிஎஸ் எஃபக்டில் ஆடியோ பக்காவாக ஞாபகமிருக்கிறது. ஆனால் படு டேஞ்சராக என்னை கிராஸ் பண்ணிய டெம்போ டிராவலரின் பின் பக்கம் என் தோளை தட்டிய அந்த வினாடியிலிருந்து வீடியோக்கள் ப்ளீச் ஆகிவிட்டன. ஹெல்ப் பண்ணின எல்லாருக்கும் தாங்ஸ். உங்க முகம் ஞாபகமில்ல.

தொப்பை இல்லாத போலீஸ்காரர் ஒருவர் எங்கிருந்தோ வந்தார்.  டெம்போ டிராவலர் டிரைவரை அதட்டி அதட்டி வண்டி விபரங்களை எழுதிக் கொண்டார். ஆனால் அவருடைய டிவிஎஸ் 50தான் தொள தொளவென பரிதாபமாக இருந்தது. எந்த ஸ்பேர் பார்ட்டையும் ஸ்குரு போட்டு முடுக்கவில்லை போலிருக்கிறது. அவர் பத்திரமாக ஸ்டேஷன் போய் சேரவேண்டுமே என்று அந்த நேரத்திலும் எனக்குத் தோன்றியது.

கையில் ஃபிளாஸ்குடன் ஒரு லுங்கி மனிதர் வந்தார். காபி தரப்போகிறார் என நினைத்தேன். ஆனால்... ஸார் டிரைவர் பாவம். எங்க தெருதான். ஏழை ஸார். கேஸ் குடுத்து மாட்டிவுட்றாதீங்க ஸார் என்று சொல்லிவிட்டு, கண்ணு ஸாராண்ட சொல்டேன். ஒண்ணும் ஆவாது பயப்படாத என்று எக்ஸிட் கொடுத்தார்.

சித்தப்பா கொஞ்சம் தெளிந்திருந்தார். கண் புருவத்தில்தான் ஆற்காடு சாலையின் பள்ளம் போல பிளந்திருந்தது. அப்பாடி தலையில அடி இல்லை என்ற நிம்மதியுடன், அனிச்சையாக என் தலையில் கை வைத்தேன். சொரிய முடியவில்லை. ஹெல்மெட்டை கழட்டாமல் எப்படி சொரிவதாம். நல்ல வேளையாக ஹெல்மெட் போட்டிருந்தேன். இல்லையென்றால் சொறிவதற்கு தலை இல்லாமல் போயிருக்கலாம்.

எதிர்லதான் ஹாஸ்பிடல். வண்டிய இங்கய வுடுங்க ஸார். யாரோ ஒருவர் ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு, பைக் சாவியை கையில் திணித்தார். அவரையும், சுற்றி மொய்த்திருந்தவர்களையும் மொபைலில் ஒரு ஃபோட்டோ எடுத்து, ஃபேஸ்புக்கில் போட்டு, ஒரு ஸ்டேட்டஸ் மெசேஜ் எழுதிடுவோமா என்று அந்த நேரத்திலும் தோன்றிய அபத்தத்தை இப்போது நினைத்தாலும் பகீரென்று இருக்கிறது.

அசோக் நகரில் டிபிகல் அரசு மருத்துவமனை. பாழடைந்த பங்களா! நல்ல வேளையாக நர்ஸ் உடையில் இருவர் இருந்ததால் அது மருத்துவமனைதான் என்று உறுதியானது. இன்னா ஸார் ஆக்ஸிடென்டா அப்படி உட்காருங்க என்றார் ஒருத்தர். அவர்காட்டிய சேரில் உட்கார தனி தைரியம் வேண்டும் என்பதால் நான் நின்றுகொண்டேன். இன்னமும் ரத்தம் வழிந்து கொண்டு அரை மயக்கத்தில் இருந்த சித்தப்பா மட்டும் உட்கார்ந்து கொண்டார்.

டெம்போ டிராவலர் டிரைவர் கெஞ்ச ஆரம்பித்தான். சார் நான் வேணும்னா கேஷ் குடுத்திடறேன் சார். என்னை விட்டுடுங்க சார். அஜாக்கிரதையாக வண்டி ஓட்டி வந்து, விபத்தையும் ஏற்படுத்திவிட்டு, பணம் கொடுத்து அனைத்தையும் சரி செய்துவிட முடியும் என்று நம்பிய அவனைப் பார்க்கும்போது எரிச்சல்தான் வந்தது. ஆனால் அதை விட சுறுசுறுவென்று காலிலும், கையிலும் எரிச்சல். அப்போதுதான் கவனித்தேன். எனக்குப் பிடித்த என்னுடைய ஜீன்ஸ் (பிக் பஜாரில் ஒண்ணு வாங்கினா ஒண்ணு ஃப்ரீயில் எடுத்தது) கால் முட்டி அருகில் ஆரஞ்சு பழ சைஸில் (சீஸனல் ஃபுரூட்) கிழிந்திருந்தது. கால் முட்டி கட் பண்ணப்பட்ட வாட்டர் மெலான் போல செக்கச் செவேலென்று இருந்தது.

பாண்டின் முன்பாக்கெட்டில் கனமான (நண்பர்களின் விசிட்டிங் கார்டுகளால் வீங்கிய) பர்ஸ் இருந்ததால், உருளும் போது தான் தேய்ந்து என் தொடையை தேயாமல் காப்பாற்றியிருந்தது. ஆனால் என் சட்டையின் விளிம்புகள் நைந்து போயிருந்தன.


டாக்டருக்காக வெயிட்டிங்..வெயிட்டிங்..வெயிட்டிங்.. அநியாய வெயிட்டிங்கிற்குப் பின் விபத்து பற்றிய டென்ஷன் போய், ஏதோ அரை குறை ஆக்ஷன் படத்தின் பாதியில் தலைவலியுடன் கிளைமாக்சுக்கு காத்திருப்பது போன்ற எண்ணம் வந்துவிட்டது. புறப்பட்டுவிடலாமா என்று தோன்றிய நேரத்தில்  க்ளைமாக்ஸ் போலீஸ்காரர் போல ஒரு நாற்பது  ப்ளஸ் யம்மா... சிடுசிடுப்புடன் வந்து விபரங்களை வாங்கிக் கொண்டார்.

அதற்குப்பின் அவர்களுக்கே உரிய ஓபி சீட்டு, துண்டு சீட்டு என்ற அட்மின் தொல்லைகளுக்குப் பின், ஊசியைப் போட்டு ஏதோ ஆயின்மெண்டை தடவி மாத்திரை தந்தார்கள். கேஸ்கொடுத்தால் அங்கு பதிவு செய்த விபரங்கள் உதவும் என்பதைத் தவிர, வேறெதுவும் பிரயோஜனப்படும் என்று தோன்றவில்லை.

வீட்டுக்குச் சொன்னால் பயப்படுவார்கள், நண்பர்களை அழைத்தால் ரகளை பண்ணிவிடுவார்கள் என்பதால், தம்பிக்கு மட்டும் தகவல் சொல்லிவிட்டு, சித்தப்பாவை அவரது மகனை வரச்சொல்லி பைக்கில் ஏற்றி அனுப்பினேன். பின்னர் ஒரு தண்ணீர் பாட்டில் வாங்கி மடக் மடக்கிவிட்டு அதே ஸ்ப்லென்டரில் ஓட்டிக் கொண்டு வீட்டுக்கு வந்து குளியில் போட்டு, டிரஸ்ஸிங் பண்ணும்போது நடந்ததை வீட்டுக்குச் சொன்னேன்.

டிவியில் சச்சின் ரன் அவுட் ஆவதை பார்த்துக் கொண்டே எதிர்பார்த்த பதற்றங்களுக்கு பதில்சொன்னேன். கோபத்துடன் என் தங்கை கேட்டாள். உங்களை இடிச்ச டிரைவரை என்ன பண்ணீங்க?

மருத்துவமனையில் இருக்கும்போது, அவன் பாதியிலேயே சொல்லாமல், கொள்ளாமல் ஓடிவிட்டான் என்பதைச் சொல்லவில்லை. அவனை விட்டுத் தொலைடா என்று தலையில் இருந்து ரத்தம் வழிய என் சித்தப்பா பெருந்தன்மையாகச் சொன்னதையும் சொல்லவில்லை.

அடுத்த 3 நாளுக்கு பைக் ஓட்டுவதில்லை என்று முடிவெடுத்திருக்கிறேன். வண்டியை வாட்டர் சர்வீஸ் விடறதுக்கு இதை விட நல்ல சான்ஸ் ஏது?

ALL IZZ WELL!

Saturday, October 17, 2009

திரு.சிவகுமார் அவர்களிடம் நான் சொல்ல மறந்தது என்ன?


”அறுபது வயசுக்கு மேல ஆச்சு. எத்தனையோ படம் நடிச்சிருக்கார். ஆனா இத்தனை வருஷத்துல இப்பதான் முதன் முதலா ஒரு நல்ல படத்துக்கு டிக்கெட் குடுத்திருக்கார்.”

ஒரு பிரபல நடிகரை இப்படி கலாட்டா செய்தது என் சித்தப்பா சோலை.  அதை ஜாலியாக எடுத்துக் கொண்டு இரசித்து சிரித்த அந்த நடிகர், அவருடைய நண்பர், ஓவியர், கம்ப ராமாயணப் பேச்சாளர் திரு. சிவகுமார்.

பெரிய மனிதர்களை நெருக்கத்தில் பார்க்கும்போது, அவர்களிடம் சொல்ல நினைக்கும் பல விஷயங்கள் மறந்துபோகும். இன்றைக்கு என் சித்தப்பாவுடன், திரு.சிவகுமார் அவர்களை அவருடைய இல்லத்தில் சந்தித்தபோது ஒரு விஷயத்தை அவரிடம் மறக்காமல் சொல்ல நினைத்து, கடைசியில் மறந்து போனேன். அது . . .?

”டேய் சிவகுமார் போன் பண்ணினாரு. சத்தியம் தியேட்டர்ல ஆதவன் படத்துக்கு ரெண்டு டிக்கட் இருக்காம். நாலு மணிக்கு கிளம்பி வா. அவரை பார்த்து ரெண்டு வார்த்தை பேசிட்டு, படம் பார்த்துட்டு வந்துடலாம்”, என்று செல்போனில் என் சித்தப்பா சொன்னார்.

”ஓ.கே. சித்தப்பா”, என்று சொன்ன அடுத்த ஒரு மணி நேரத்தில் நாங்கள் திரு.சிவகுமார் வீட்டில் ஆஜர்.

”வந்துட்டியா . . . வாடா. . . வாடா. . .”, என்று சித்தப்பாவை அழைத்தவர், ”இது யாரு? ஐ.எஸ்.ஆர் பையனா? வாப்பா. . . நல்லா இருக்கியா?” என்று என்னையும் நலம் விசாரித்தார்.

எனது சித்தப்பா சோலை, நடிகர் சிவகுமாரின் நெருங்கிய நண்பர். அவரது நெருக்கத்தின் காரணமாகவே, எனது தந்தையின் மறைவுக்குப் பின்னும் எங்கள் வீட்டில் நடந்த அனைத்து குடும்ப விழாக்களுக்கும் திரு.சிவகுமார் அவர்கள் வருகை தந்தார். எனது தங்கை திருமணத்தின் போது அவர் பரிசளித்த, அவரே வரைந்த காந்தி பென்சில் டிராயிங், 15 வருடங்களுக்குப் பின்னும் எங்கள் வீட்டு சுவற்றை அலங்கரித்துக் கொண்டிருக்கின்றது.


”டேய். இன்னைக்கு ஹிண்டு பேப்பர் படிக்க சொன்னேனே, படிச்சியாடா?, இது திரு.சிவகுமார்.
”இல்லையே. நான் போய் வாங்கறதுக்குள்ள எல்லா பேப்பரும் வித்துடுச்சு”, இது என் சித்தப்பா சோலை.
”பாத்தீங்களா? எப்படி இருக்கான்? எடைக்கு எடை போடறதுக்கு கூட சில பேர் பேப்பர் வாங்கறதில்ல. இன்னைக்கு ஹிண்டு பேப்பர்ல என்னை பத்தி வந்திருக்கு. சேலம் சோனா காலேஜ்ல நான் பேசினதபத்தி சினிமா பிளஸ் பகுதியில போட்டிருக்கான். படிடான்னா . . . படிக்காம வந்துட்டு என்னையே கிண்டல் பண்றான். ஆமா நீங்க படிச்சீங்களா?”, அவர் பேசுவதைக் கேட்டு தலையாட்டிக் கொண்டிருந்த நண்பரும் இல்லையென்றார்.
”க்கும் . . . எல்லாம் ஒரே ரகம்”

தலைவர்கள், சமூக அந்தஸ்தில் பெரியவர்களாக இருப்பவர்கள் போன்றோர் தனது நண்பர்களுடன் ”வாடா...போடா” என்று மனது விட்டு ஜாலியாக பேசும், எந்த பாசாங்கும் இல்லாத, இறுக்கமற்ற நிமிடங்களை நான் எப்போதுமே சுவாரசியமாக படிப்பேன். இன்று திரு.சிவகுமாரும், எனது சித்தப்பாவும் ஒருவரை ஒருவர் கலாட்டா செய்து பேசிக் கொண்டிருந்தபோது நான் என்னை மறந்தேன்.

ஆதவன் படத்தின் டிக்கெட்டை வாங்கிக் கொண்டு எழுந்தோம். 
”போய் பார்த்து என்ஜாய் பண்ணுங்க. நானே இன்னும் படம் பார்க்கல. நாளைக்குதான் வீட்டோட போகப்போறேன்”
”ஓ...நீங்க நடிக்கலன்னவுடனே வீட்டோட போய் பார்க்கற தைரியம் வந்திடுச்சா”
”டேய் . . . போடா . . .போடா. . .தம்பி நீ நாளைக்கு மறக்காம விஜய் டிவியில நான் பேசுறதை பாரு”.

”சரி சார்” என்று எழுந்தேன். எழும்போது எதையோ மறக்கிறேன் என்று தெரிந்தது.

நாங்கள் விடை பெற்று வெளியே வந்தோம். தற்செயலாக டிக்கட்டை திருப்பி பார்த்தேன். டிக்கெட்டின் பின்னால் சோலை என்று எழுதியிருந்தது.
”பார்த்தியாடா . . . எவ்வளவு ஆர்கனைஸ்டா இருக்காரு. இத்தனை பிசிக்கு நடுவுலயும், சும்மா ரெண்டு டிக்கட்டை தூக்கி குடுக்காம பேரை எழுதி வச்சு, கரெக்டா குடுக்கறாரு” என்று வியந்தார் என் சித்தப்பா.

அடுத்த வினாடி திரு. சிவகுமார் அவர்களிடம் நான் எதை சொல்ல மறந்தேன் என்பது ஞாபகம் வந்தது. அது . . . தீபாவளி வாழ்த்து! அதனால் என்ன . . . இந்த பதிவின் வழியாக அவருக்கு வாழ்த்து சொல்லிவிடுகின்றேன்.

தீபாவளி வாழ்த்துக்கள்!!!

Thursday, January 1, 2009

அவள் தந்த கிரீட்டிங் கார்டு


எனக்கு அவள் அனுப்பிய வாழ்த்து அட்டைகள் !!!

அந்த கிரீட்டிங்கார்டுகள், நான் பொக்கிஷங்களாக பாதுகாத்து வைத்திருக்கிற விஷயங்களில் ஒன்று. அதில் பெரும்பாலானவை என்னுடைய பிறந்த நாளுக்கு எனக்கு வந்த காதல் பரிசுகள். மற்றவை காதலும், நட்பும் கலந்த புத்தாண்டு வாழ்த்துகள்! வெகு சில பொங்கல் மற்றும் தீபாவளி வாழ்த்துகளும் உண்டு!

எனக்கு எத்தனை வாழ்த்து அட்டைகள் வந்தனவோ, அதே அளவுக்கு நானும் வாழ்த்து அட்டைகளை முத்தங்களுடனும், ஏக்கங்களுடனும் அனுப்பியிருக்கிறேன். அனுப்புவதற்கு இரு தினங்களுக்கு முன்னரே சென்னை அண்ணாசாலையிலுள்ள ஹிக்கிம்பாதம்ஸில் வாழ்த்து அட்டைகளை தேட ஆரம்பித்துவிடுவேன். 90 சதவிகித அட்டைகளின் கவர்கள் 'பிங்க்' நிறத்தில் இருக்கும். அதை தொடும்போதே 'சில்லென்று ஒரு காதல் பிறக்கும்'. 'பிங்க்' பெண்களின் நிறம். Girlish! ஒரு பெண்ணின் மென்மை வாழ்த்து அட்டைகளுக்கு தேவைப்படுகிறது. அதனாலேயே அது 'பிங்க்' நிறத்தில் நிறைய இருக்கிறது என நினைக்கிறேன். வெளிர் பச்சையும் உண்டு! அது கூட நமது மனதில் பசுமை கூட்டி மேலும் மென்மையாக்கும்.

அந்த கிரீட்டிங்கார்டுகளில் ஓரிரு வரிகளில் மிகப் பிரமாதமான கவிதைகள் இருக்கும். அந்தக் கவிதைகள் நம்மை மயக்கி விலையைப் பார்க்காமல் கிரீட்டிங்கார்டுகளை வாங்க வைத்துவிடும். அந்த வரிகளுக்கு மேலே 'டியர் - - - ' என எழுதி முத்தங்களால் ஒத்தி எடுத்து 'வித் லவ்' என முடித்த அந்த தருணங்களை என்னால் மறக்கவே முடியாது.

காரணம் அவை எல்லாமே காதல் கசிந்த இரகசிய தருணங்கள்! பின்னிரவு, முன்பனி என எல்லா நேரங்களிலும் ஒரே மாதிரி காற்றில் மிதந்த மகரந்த நொடிகள்! பார்க்கிற, படிக்கிற விஷயங்கள் எல்லாம் கவிதையாய் மிளிர்ந்த காலங்கள்.

அந்த கிரீட்டிங் கார்டுகளில் ஏதோ ஒன்றில் திடீரென நட்பு காதலானது. காதல் இன்றைய உறவானது. அது எது? தேடும்போதெல்லாம் என்னை நான் பழைய நினைவுகளில் தொலைக்கிறேன்.

நானும் அவளும் நாங்களாகி, கிட்டத்தட்ட 12 வருடங்களாகிவிட்டது. நாங்கள் ஒருவருக்கொருவர் அனுப்பிக் கொண்ட வாழ்த்து அட்டைகள் இன்றைக்கு ஒன்றாக ஒரே பெட்டியில்தான் இருக்கிறது.

அந்த வசீகர நினைவுகளை, கனவுகளை, இரகசியங்களை பதிவு செய்த கிரீட்டிங்கார்டுகளை வருடத்திற்கொரு முறை தூசி தட்டி பத்திரப்படுத்தும்போது மீண்டும் மீண்டும் சுகந்தமான ஒரு வாசனை காற்றை நிரப்புகிறது. மனது இலகுவாகிறது. மீண்டும் ஒரு முறை காதல் துளிர்க்கிறது. நான் மீண்டும் ஒரு முறை பிறக்கிறேன்.

இன்றைக்கு கூட அவள் தந்த காதல் அட்டைகளை எடுத்து வாசித்தேன்.
அவளுக்கே தெரியாமல் இரகசியமாக!

அதுதான் சுகம், அதுதான் அன்பு, அதுதான் காதல்!

ஹேப்பி நியு இயர் . . .

Monday, November 3, 2008

மேகம் - கொக்கு - கார்டூன் - இந்தியா

ஆரம்பத்தில் கலைந்து போன மேகம் போல இருந்தது.
பிறகு இலங்கை போல தெரிந்தது.
சிறிது நேரம் கழித்து போகோ சேனல் கார்டூன் முகம் போலத் தெரிந்தது.
அப்புறம் ஆப்ரிக்கா போல மாறியது.
கடைசியாக இந்தியா மேப் போல மாறி நிலைத்துவிட்டது.

நான் வளசரவாக்கம் லாமெக் உயர்நிலை பள்ளியில் ஏழாவது படிக்கும்போது தமிழ் வாத்தியார் சட்டையில் எப்போதும் தாடி வைத்த தாத்தா அல்லது கொக்கு அல்லது ஒரு மேகம் இருக்கும். அவருடைய எல்லா சட்டையிலும் பாக்கெட்டின் கீழ் விளிம்பில் அவை இருக்கும். 7பி செக்ஷனில் படித்த எல்லா மாணவர்களுக்கும் தமிழ் வாத்தியாரைப் போலவே, சட்டை முழுக்க யானை, கொம்பு சண்டை, காளை மாடு, கத்தி என வகை வகையாக இருக்கும். ஆனால் அனுமந்தராவ் என்கிற முதல் ராங்க் வாங்குகிற பையன் மற்றும் நீல பாவாடை தாவணியில் வரும் மாணவிகள், இவர்கள் சட்டையிலோ தாவணியிலோ நான் எட்டாவது முடிக்கும் வரை கொக்கு, மேகம் என எதையும் பார்த்ததில்லை.

இன்றைக்கு காலையில் எதிர்பாராத விதமாக என்னுடைய ஜெல் பேனாவை மூட மறந்து பாக்கெட்டில் வைத்துவிட்டேன். காலை 10 மணிக்கு முதல் வகுப்பு முடியும்போது, ஒரு மாணவி பார்த்துவிட்டுச் சொன்னாள். சார் உங்க சட்டையில 'மேகம்'.

பாக்கெட்டின் கீழ் விளிம்பில் இங்க் ஊறி ஊறி ஒரு மேகம் போல பரவியிருந்தது.
பிறகு இலங்கை போல தெரிந்தது.
சிறிது நேரம் கழித்து போகோ சேனல் கார்டூன் முகம் போலத் தெரிந்தது.
அப்புறம் ஆப்ரிக்கா போல மாறியது.
கடைசியாக இந்தியா மேப் போல மாறி நிலைத்துவிட்டது.

இது போல, உங்க சட்டையில என்னைக்காவது மூட மறந்த பேனா, உங்களால் வரைய முடியாத படத்தை வரைஞ்சிருக்கா?